Bir Anneanne'nin İstifası
Dün işimden istifa ettim. Ne iki hafta önceden haber verdim,ne “biraz daha dayanayım” dedim. Sadece bir dilim pastayı masada bıraktım, çantamı aldım ve kızımın evinden çıktım. İşverenim kızım Zeynep’ti. Maaşım neydi biliyor musunuz? Altı yıldır “sevgi” sandım. Ama dün anladım ki, bizim aile ekonomisinde benim sevgimin piyasası yokmuş. Yeni alınmış bir tabletin yanında hiç yokmuş. Benim adım Emine. 64 yaşındayım. Devlete göre emekli hemşireyim. Emekli maaşı olarak yatan kısıtli para ile İstanbul’un kenar semtlerinden birinde yaşıyorum. Ama hayata göre ben: • Tam zamanlı şoförüm • Aşçıyım • Temizlikçiyim • Hakemim • Rehber öğretmenim İki torunum var: Mert (9) ve Kerem (7). Hani derler ya: “Bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir.” Bizde o köy, sabah ezanıyla kalkıp akşam bel fıtığıyla yatan tek bir anneannedir. Kızım Zeynep reklamcılık yapıyor. Damadım Ahmet finans sektöründe. İyi insanlar… en azından kendime öyle diyorum. Kreşler ateş pahası. Bakıcı desen ayrı dert. Ev k...
